sohbet odaları

Posts Tagged ‘Eb Bekir’

Ebû Bekir Kettanî,

Hakkın rızasına ermek için, ne yapalım? diyenlere: Bedeninle dünyada, kalbinle ahirette ol, buyururlardı.

AŞERE-İ MÜBEŞŞERE

Henüz hayatta iken Hz. Peygamber (a.s.) tarafından cennetlik oldukları kendilerine müjdelenen on sahâbî anlamına gelmektedir.

BEY’AT

Bağlılık, itimat bildirmek anlamlarına gelir.

CEBEL-İ SEVR

Sevr dağı demektir.

CEM’U’L-KUR’ÂN

Kur’ân’ın toplanması, mushaf hâline getirilmesi demektir.

EMÎR-İ HAC

Haccın kurallarına uygun bir şekilde ve emniyet içinde edâ edilmesini sağlamak üzere görevlendirilen kimse için kullanılan bir tabirdir.

FUKAHÂ-İ SEB’A

Tabiîn döneminde, Medine’de şöhret kazanan yedi fakih için kullanılan bir tabirdir.

HALÎFE

Sözlükte “arkada olmak, birinin arkasından gelmek, yerine geçmek” anlamlarına gelen half kökünden türetilmiş olan halife (çoğulu hulefa, halâif), birinin yerine geçerek onun adına iş yapan demektir.

HİLM

Sözlükte “sabırlı ve hazımlı, akıllı ve ağırbaşlı olmak” anlamlarına gelen hilm, bir ahlâk kavramı olarak, akıllı ve kültürlü olmakla elde edilen, beşerî ilişkilerde bağışlayıcı, hoşgörülü ve uygarca davranmayı sağlayan ahlâkî erdem demektir.

HULEFÂ-İ RÂŞİDÎN

Hz. Peygamber’in vefatından sonra 632-661 yılları arasında İslâm âleminin yönetimini üstlenen ilk Dört Halife anlamına gelmektedir.

MESCİD-İ NEBEVÎ

Peygamber Mescidi demektir.

MÜELLEFE-İ KULÛB

Sözlükte “müellefe, alıştırılan, sevilen, birleştirilen, bir araya getirilen, kalbi ısındırılan” anlamına gelmektedir.

RÂFIZÎ

Sözlükte “reddetmek, kabul etmemek, kumandanını terkeden bir ordu veya askeri birlik” anlamına gelen rafızî, mezhepler tarihinde, yaygın şekliyle Hz. Ebû Bekir ve Hz. Ömer’in hilafetlerini kabul etmeyip reddedenler için kullanılan bir kavramdır.

SIDDÎK

Sözlükte “çok doğru olan, doğruluğun zirvesinde bulunan, sözünü amelle ve uygulama ile doğrulayan kimse” anlamındadır.

ŞEYHAYN (Şeyhân)

Sözlükte “iki hoca, iki yaşlı adam” anlamlarına gelen şeyhayn (şeyhân), bir kavram olarak hadiste, en makbul iki hadis kitabının yazarı olan İmam Buhârî ve İmam Müslim’e; Hanefî fıkıh literatüründe ise, İmâm-ı Azam Ebû Hanîfe ve İmam Ebû Yûsuf’a verilen unvandır. Ayrıca dört halifeden Hz. Ebû Bekir ve Hz. Ömer’e de Şeyhayn denir. (İ.P.)

Genel Genel The title of your home page Your Content Here