sohbet odaları

‘M’ Kategorisindeki Yazılar

MÂAZALLAH

Allah korusun, Allah’a sığınırım demektir.

MA’BED

İbadet edilen yer demektir.

MA’BÛD

Kendisine ibâdet edilen varlık demektir. Ma’bûd, hak da batıl da olabilir. Meselâ putlara, ateşe, Şeytana tapanların ma’bûdu put, Şeytan ve ateştir. Hak ma’bûd tektir. O da her şeyi yaratan Yüce Allah’tır. (İ.K.)

MÂCİD-MECÎD

Şerefli, soylu ve şanlı olmak, şerefte birinci ve üstün gelmek ve genişlik anlamındaki “m-c-d” kökünden türeyen mâcid, şan ve şeref sahibi, iyi ahlâklı, nazik ve kerem sahibi ulu kişi demektir.

MÂCİN (Müfti Mâcin)

Sözlükte “utanması az olup lâubali hareket eden, lâubali konuşan; sert ve galiz olan” anlamlarına gelen mâcin, fıkıh literatüründe daha çok müftî mâcin şeklinde terkip olarak geçmektedir.

MADDİ TEMİZLİK

İslâm dini temizliğe önem vermiş, temizliği dinin yarısı kabul etmiştir (Müslim, Taharet, 1). Bedendeki, elbisedeki ve çevredeki necasetin temizlenmesi ve bunların temiz tutulması anlamına gelmektedir. (bk. Necâset) (İ.P.)

MA’DÛM

Sözlükte “kaybolmuş, yok olmuş, mevcut olmayan” anlamına gelen ma’dûm, fıkıh kitaplarının bey’ ve akitler bölümünde geçmektedir.

MAĞFİRET

bk. İstiğfar.

MAHÂRİCİ HURÛF

Harflerin çıkış yerleri demektir. Harflerin çıkış yerleri, boğaz, dil ve dudaklar ile boğaz boşluğu ve genizdir. (İ.K.)

MAHCÛR

Hacr konulmuş kişi demektir. (bk. Hacr) (İ.P.)

MAHFİL

Camilerde etrafı parmakla çevrili, yahut yerden yüksek yapılmış olan yerlere verilen bir isimdir. (İ.K.)

MAHFÛZ

Sözlükte “korunmuş, muhafaza altına alınmış” anlamına gelen mahfûz, tasavvufta, velinin Allah tarafından günaha düşmekten değilse bile, düştüğü günahta ısrar etmekten korunması demektir.

MAHMASA

Sözlükte “açlık” anlamına gelen mahmasa, dinî bir kavram olarak da, sözlük manasına uygun olarak şiddetli açlık demektir.

MAHREC

Harflerin çıkış yerleri demektir. Harflerin çıkış yerleri, boğaz, dil ve dudaklar ile boğaz boşluğu ve genizdir. (İ.K.) Ayrıca hadis ilminde hadislerin tahric edildiği yere de mahrec denir. (bk. Tahric) (A.G.)

MAHREM

Sözlükte “haram, haram kılmak ve haram kılınmış” anlamlarına gelen mahrem, dinî bir kavram olarak, genelde Allah’ın haram kıldığı, yasakladığı şeylere, özelde ise, evlenilmesi ebedî olarak haram olan kişilere denir.

Genel Genel The title of your home page Your Content Here