sohbet odaları

ŞÎA (Şiîlik)

Sözlükte “taraftar, yardımcı ve fırka” demektir. Kur’ân’da da bu anlamda kullanılmıştır (Hicr, 15/110; Meryem, 19/69; Rûm, 30/32). Mezhebler tarihinde Şîa; Hz. Peygamberin vefatından sonra Hz. Ali ve Ehl-i Beytini halifelik (imamet) için en layık kişi olarak gören, onu nass ve tayinle “meşru” halife kabul eden; ondan sonraki halifelerin de onun soyundan gelmesi gerektiğine inananların ortak adı olmuştur.

Şîanın, Rasûlüllah’ın vefatından sonra veya Hz. Osman’ın şehadeti ya da Cemel ve Sıffin vak’alarından sonra ortaya çıktığı şeklinde görüşler vardır. Hz. Ali’nin ilmî ve ahlâkî cesareti, Rasûlüllah’a yakınlığı ve diğer meziyyetleri de dikkate alındığında, Hz. Ali’ye karşı, tâ Hz. Peygamberin sağlığında bile Şîa anlamında manevî bir bağlılığın olduğu söylenebilir. (F.K.)

Bir yanıt bırakın, or Geri İzleme kendi sitenizden.

Yorumuzu Yazın

Giriş yapmanız gereklidir giriş yap Yorum yazmak için.

Genel Genel The title of your home page Your Content Here